De speech van de koning

The King's Speech (Tom Hooper, 2010) is een succesvolle film. De film, over de stotterende zoon van koning George V van Groot-Brittannië, won maarliefst 4 Oscars. Onder andere voor beste regie, beste film en beste acteur. Voor trainers is de film een must.

 

De belangrijkste verklaring voor het succes is misschien wel de visie op leren die in de film besloten ligt. Er zijn grofweg twee manieren om naar leren te kijken. De eerste manier, is die van de beperking. Volgens die visie is het de taak van de trainer of onderwijzer om vast te stellen wat de student niet kan, vervolgens een interventie te plegen (een training, een hoorcollege, een workshop) en daarna wordt dan gemeten in hoeverre de beperking is verholpen. Het is onderwijs van de armoede.

 

De film The King's Speech gaat niet uit van die visie. Dat kun je al zien in de eerste scènes van de stotterende koningszoon en de zelfbenoemde logopedist Lionel Logue. Logue doet een aantal tests. Dan zou je denken: om vast te stellen hoe erg het probleem eigenlijk is? Nou, niet helemaal. Hij wil vooral vaststellen hoeveel prins Albert wel kan. Prins Albert kan bijvoorbeeld vloeiend voorlezen als hij een koptelefoon met harde muziek op heeft en zijn eigen stem niet hoort.

 

De andere manier om naar training te kijken, gaat uit van rijkdom. Leren is het aanboren van een onuitputtelijke bron. Leer mensen (weer) contact te maken met hun krachten en kwaliteiten. Emoties als trots, dankbaarheid en plezier zijn signalen dat trainer en deelnemer(s) op de goede weg zitten. Als bijvangst leer je dan te spreken zonder te stotteren, werkwoorden correct te spelen of goede teksten te schrijven. Logue zegt het letterlijk in de film: 'Mijn cliënt is niet bang om te spreken, hij is bang voor zijn grootsheid.'

 

Logue doet in de film een paar dingen. Allereerst geeft hij de cliënt (deelnemer, student, leerling) invloed. Hoe? Logue geeft de latere koning George VI een boekje en zegt: 'Ik wed om een shilling dat je deze tekst zonder hapering kunt voorlezen.' De patiënt gaat de weddenschap aan, leest een stukje en bij de eerste stotter eist hij zijn shilling op. Logue zegt: 'Ik ben nog niet klaar.' Oftewel: dit is een trucje van Logue om de cliënt zelf te laten bepalen wanneer de interventie afgelopen is. Als de cliënt vindt dat hij vloeiend spreekt, dan kan hij een shilling overhandigen.

 

Daarnaast confronteert Logue zijn cliënt met zijn beperkingen. Hij laat zijn patiënt stotteren. Hé, dat moest toch juist niet? Dat was toch juist onderdeel van onderwijs van de armoede? Nou bij Logue is er wel een verschil. Het grote verschil is wat er daarna gebeurt. Logue toont zijn cliënt keer op keer hoeveel hij wel kan. Hij daagt zijn cliënt uit de lat telkens een stapje hoger te leggen. En die cliënt raakt eraan gewend dat hij steeds meer kan.

 

Maar het belangrijkste is misschien wel dat Logue zijn cliënt aandacht geeft. Natuurlijk heeft hij trucjes, natuurlijk kent hij technieken. Maar het belangrijkste is dat hij aandacht heeft voor zijn cliënt, naar hem luistert, hem serieus neemt. Ieder mens is uniek. 

 

The King's Speech is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van prins Albert, hertog van York, die stotterde en met de hulp van de Australische logopedist Lionel Logue zijn stem terugvond.

 

Bronnen

officiële website van The King's Speech: http//kingsspeech.com

 

Jij ook

Wil je weten hoe je deelnemers of studenten bij schrijftraining invloed kunt geven? Kom dan naar een van de Schrijfcarrousel-workshop. Neem een kijkje op www.schrijfcarrousel.nl en schrijf je in.